benim için yoktu bir avunuş
yalnızca çürümekteyim kendini senden yoksun bırakmış diyarlarda
çaresiz değilim henüz ama haykırışlarım sezgilerimi aşıyor
ruhum eğiliyor ve de çökkünken duyuluyor uğultular
meleklerin dingin yuvasına sızmak isterken iblisler
sessizliği bir yol biliyorlar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta