Gözler karanlığa alışınca,
Karanlık bile aydınlık geliyor insana...
Yüreğim sensizliğe alıştı.
Artık sensizlik bile ölüm gibi gelmiyor bana!
Aynı arzu,aynı özlem yerli yerinde...
Gözlerim hala gözlerinin hasretinde,,,
Beynime kazıdığım yüzünün coğrafyasında hala ellerim...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
