Avuntu Şiiri - Mustafa Bicil

Bilsem söylerim beni neyin üzdüğünü.
Bir pazartesi sabahı buz tutmuş güneşe uyanmak
Ya da onu ısıtmak için türlü olumlamalar
İşe yaradı bir noktaya kadar
Ama yoruldum.

Bilsem söylerim beni neyin üzdüğünü.
Saygısızlıkların çekincesizliği
Cümleler- düşüncesizce kurulanlar
Dayanabildim bir yere kadar
Ama sıkıldım.

Bilsem söylerim beni neyin üzdüğünü.
Sabretmem gereken şeyler var.
Çocukken de aynı şeylerin avuntusunu-
Herkes uyumuşken aramalar..
Peşinden çok gittim
Ama kayboldum.

Bilsem söylerim beni neyin üzdüğünü.
Bir işe kalkışmanın cesareti
Ve o işin duvarının daha da yükselmesi.
Kırmak için çok uğraştım
Ama soğudum.

Bilsem söylerim beni neyin üzdüğünü.
Çok insan tanımanın çokça zaafı.
Hepsine kendinden bir parça bırakmak
Ve seni nereden vuracaklarının yası.
Tuttum bir yere kadar.
Ama boğuldum.

Bilsem söylerdim beni neyin üzdüğünü.
Aslında bir yerde mutlaka anlatmışımdır düşüncesi-
Bunu bilmek daha kötü.
Bulanık seslerin içinden çekip alabilen olmamış.
İnanmıştım bir yere kadar-
Anlaşılmamış.