Avucumdaki Dilsiz Emanet

Avuçlarında birikmiş bir bahar uykusu,
Baharı mı çaldı, yoksa papatya mı toplamıştı?
Daha demin geçmiş belli ki bu patikadan,
Havası dağılmamış, kokusu tenimde kaldı.
Ak tülbent gibi serilmişti yeryüzüne yapraklar,
Her yanı çocuksu, her yanı beyaz bir masal.
Sanki gökyüzü yere inmiş de dağılmış,
Bir dağ köyünde, vakit henüz çok erken,
Güneş vurmuş alnına, her yanı papatya sarısı.

Zemheri ayazı çekilirken damarlarımızdan,
Bozkırın tam kalbinde bir papatya uyanır.
Güneş iner, dokunur ya toprağın sızısına,
Kışın o kambur yükü, bir solukta silinir.
Öylece durmuş bakıyordu işte,
Bakışlarına bulaşmış papatyanın sarı hüznü.
Gözlerinde asırlık bir keder,
Bakışlarında o kadim, o dilsiz masal.
Sorsan, gözleri bir mahşer kalabalığı,
Ama yüreği ise dalları çatlayan o ilkbahar.

Gözlerinde o derin, o kadim bakışı.
Gözleri bir mahşer yeri, kalbi ise ilkbahar.
Kırıldıkça çoğalıyor içindeki bu sevda,
Adını her andığında bir yaprak daha düşüyor.
Seni andıkça yüzü güneşe dönüyor da,
Seni andıkça bu şehir, bu kış bile üşümüyor.
Oysa ne gariptir bir papatya ömrü,
Hem kavuşmak demektir hem bir veda ezgisi.
Seviyor, sevmiyor derken dökülen her parça,
Bir sevdanın özeti, bir ömrün belgesi.

Elleri papatya tutmuş, gönlümde bin bir telaş.
Kendini çoğaltıyor bu ıssız yalnızlıkta,
Seni andıkça dünya dönüyor yavaş yavaş.
Dağların ardında kalan o eski türkü gibi,
Sesin yankılanır şimdi her bir yaprak ucunda.
Papatyalar dökülür, yol yorgunu dizlerime,
Bir ömür emanettir o merhametli avucunda.

Savrulur rüzgârla beyazın o saf hali,
Toprak ana uyanır, çatlamış dudağında.
Sen miydin o baharı kapımıza getiren?
Yoksa bir düş mü kaldı, sevda sokağında?
Sarısı bir yangındır, sönmek bilmez bir çıra,
Bakışınla tutuşur ovadaki her zerre.
Alnından öpen güneş, şahit olsun bu sırra
Bu can kurban olayım sen bastığın her yere.

Şimdi dillerde kalan bir yarım kalmış şiir,
Papatya kokusunda gizlidir asıl mühür.
Eskidikçe tazelenir, biter mi hiç bu sihir?
Gönül kapın ardına dek, hep sevdaya açılır.
Hey gidi koca dünya, döndün de neye vardın?
Bir avuç çiçek ile bir koca ömrü sardın.
O topladı dalları, sen ise bakakaldın,
Şimdi her yanım bembeyaz kar...
Her yanım beyaz papatya...