Boynumdan yukarıları öperdin hep dudakların,
Bir Lilyum koklarcasına narin,
Ara ara avuçlarımı öperdin, ben kızardım.
Oysa ki ne kadar güzel yakışıyordu dudakların avuçlarıma.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ne güzel anlatmışsın, nasıl tanıdık anlar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta