Dağların ardında açardı Avelya;
öyle uzak bir yamacın taşına tutunmuştu ki;
oraya varmak için insanın önce kendinden yorulması gerekirdi.
Sabahları güneş, dağın arkasından ağır ağır doğar,
geceden kalan soğuğu yapraklarının üzerinden alıp götürürdü.
Kimse bilmezdi yerini.
Kimse ona güzel demezdi.
-l-
'yok olmak üzere çıktığım koşuda
h e r - m o l a d a
bana su veren biridir sevgili
öpmeye / sevmeye
Devamını Oku
'yok olmak üzere çıktığım koşuda
h e r - m o l a d a
bana su veren biridir sevgili
öpmeye / sevmeye




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta