Aura Şiiri - Tuğba Yılmaz

İşte böyle anlarda sızlıyor
İnce ince kanayarak
Kalbimin içinin görünmeyen yaraları
Kendimden saklanıp
Elimi yüzümü boyuyorum
Kendi kırmızı rengime
Çok acı
Olmamışım hiç bir yerde
Hiç bir kalpte
Hiç bir tende
Hiç bir sözde
Ruhuma kim açtı bu kadar yarayı
Aynaya bakınca gördüğüm simanın
Altında yatan günahlar
Kendi vebalime kendimin girdiği
Zamanların derin izleri
Gözlerimin kenarlarında
Ve sonra
Kapatınca gözlerimi
Orada
Yukarıda
En tepede
Saçları rengarenk bir kız dans ediyor
Boşluğun ortasında
İçinde huzur
Tüm günahlarını bırakmış
Yeryüzünün kara topraklarına
Dönüp bakmıyor bile
Ayakları bassın istemiyor
Yeryüzünün kara kalpli topraklarına…