Kaktüs Şiiri - Özge Özgen

bir şiir gibi ezberimdesin hâlâ
bu sıcaklığı lacivert bir çizgiye böl
ve çıkar aklından
beni sevmen hiçbir işe yaramayacak

elinde kör bir bıçak
bir orospunun kalbine vurup duracak

henüz tenhalaşmadı sokaklar, bak
tek bir hamleyle
didik didik ettin göğsümdeki
kırmızı uçları
ellerin gibi
gözlerin de çok arsız

hatırlamak istemiyorum aslında
o ölümlü günü
yağmurun dudaklarıma yapışıp
hırçınlaşan hâlini unutmak
için yazıyorum bu şiiri
ve kaç ünite kan aktı kasıklarımdan
bilmeni istemiyorum hâlâ

ve kaç kışı bir battaniyenin içinde
inleyerek geçirdim
sorsan da anlatamam

memelerimi bir kaktüs çiçeği gibi
öne diken bu çağ
arka kalçalarımdan aşağıya sızan mahremimden
elbet kurşuna dizecekti beni

kim inletti bu lacivert çizgiyi üzerimize
kim açtı sardunyanın rengini
geceyi söndüren bu kül mesela
bu utancın sahibi değil miydi

divanda iki çıplak beden
neden şimdi
bu kadar zor birbirine

anla işte, yasak sevişmeler hep bir
bedenin azılı katili olurken
bundan sonrası
baştan aşağıya
köhne bir evin utancıdır ikimize

ve bu kırmızı daima orospusu
olurken gecenin

sense kendini kırmızının dışına
çeken
adi bir serserinin tekisin

anla, bütün bu şiirler
seni unutmam için var aslında