Ateşin Çocukları Şiiri - Ali Sinkay

ATEŞİN ÇOCUKLARI

Toprak uyandı.
Kökler damarlarıma dolandı.
Demir dövüldü örste,
kıvılcım geceyi yırttı.

Biz ateşin çocuklarıyız.
Kuradın nefesi ensemizde.
Unutulmuş atalar,
kemiklerin içinden sesleniyor.
Duyuyor musun?

Huuu…
Aaaah…
Huuu…
Uyan…
Uyan…

Korku, zayıfın gölgesidir.
Biz o gölgeyi ateşte yaktık.
Dağ bana yol verdi,
nehir bana boyun eğdi.

Gözünü aç.
Burası medeniyet değil,
burası Vahşi Bozkır.

Kanımızda akan nehir
asla geri akmaz.
Demir ve kemik…
Sadece bu kalacak geriye.

Hu! Hu! Hu! Hu!

Gök girsin, kızıl çıksın.
Ruhunu rüzgâra ver.
Zincirlerini kır.
Sen av değilsin,
avcısın!

Huuu…
Aaaah…
Oooooh…

Ateş söndü.
Kül kaldı.
Ama biz…
Hâlâ buradayız.