İnsan ın nankörlüğe zaafı olduğunu
Vefasızlığa gönül pencerelerini açtığını
Gönlümün pencerelerine çivi çakınca anladım
Çaktığım her bir çivinin acısını kendimde en derin duygularla hissederken insanın bundan zevk aldığını kalbimdki ateşi söndürmeye mecbur kalınca anladım
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta