Ateş düştüğü yeri yakar Şiiri - Murat Ülkü

​Bir feryat yükseldi, gök yarıldı sanırsın,
Dost bildiğin herkesi darda iken tanırsın.
Giden gittiği anda, tek başına kalırsın;
Dünya döner sarsılmaz, göğü yerinde çakar,
Ateş gerçekten de düştüğü yeri yakar.

Tencereler kaynar da, dumanı tüter evin,
Bir yanda taziye var, bir yanda gizli sevin.
Acı senin acındır, yas süzgeci kalbinin;
Kalanlar iştah ile kendi rızkına bakar,
Ateş gerçekten de düştüğü yeri yakar.

Masa kurulur hemen, iştahlar bir hoş olur,
Sanki matem evi değil, sanki bir sarhoş olur.
Gerçek acıdan kaçan, köşe bucak tuş olur;
Gözyaşı pınarları sessizce içe akar,
Ateş gerçekten de düştüğü yeri yakar.

Tuzun tadı değişmez, suyun rengi hep aynı,
Kalanlar için dünya, yine o eski aynı.
Ölüm; el kapısında bir rüyadır, en ayını;
Azrail pençesini bir tek canına takar,
Ateş gerçekten de düştüğü yeri yakar.

"Başın sağ olsun" derler, dilleri tez alışmış,
Gözler sinsi sofrada, mideye bel bağlamış.
Ruhun fırtınadayken, onlar çoktan uzlaşmış;
El eliyle yuyulan cenaze el kokar,
Ateş gerçekten de düştüğü yeri yakar.

Yemek seçilir iken o en derin sızında,
Bir lokma düğümlenir boğazın en azında.
Dünya döner durur ya, o kirli devrizinde;
Gidenin yeri dolar, güneş yine doğar, bakar,
Ateş gerçekten de düştüğü yeri yakar.

Helva kavrulur ama tadı sana zehirdir,
Gözyaşın içine akan koca bir nehirdir.
Kabalık dediğin şey, aslında bu şehirdir;
Herkes kendi derdini bir tespih gibi çeker,
Ateş gerçekten de düştüğü yeri yakar.

Kimi tuzunu sorar, kimi yağını az bulur,
Gidenin ardından bin bir bahane bulunur.
Musallanın başında nefisler savunulur;
Vicdanları kör eden, hırs dağına kar yağar,
Ateş gerçekten de düştüğü yeri yakar.

Anladım ki ey dostum, yalnızlıktır son durak,
Herkes kendi yolunda, herkes senden çok uzak.
Hayat denen bu oyun, aslında büyük tuzak;
Vade dolduğu vakit, her can toprağa sarkar,
Ateş gerçekten de düştüğü yeri yakar.

Garip Murat der ki; söz biter, sızı kalır,
Dünya telaşı biter, bir kuru yazı kalır.
Gönül tarlasında hep o kışın izi kalır;
Gönül bir viranedir, her gün bir taşı yıkar,
Ateş gerçekten de düştüğü yeri yakar.