Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Dünyada ve kainatta aslında her şey dengeli ama ne yazıkki o dengeyi biz insanlar bozuyoruz
iyi ki umut var..ve hep olsun.
Yarınlara dair umutsuzluk var dizelerde,üzücü,üzülüyoruz,çaresiz kaldık...:-(
Zaten dünyanın çivisini çıkarttılar,
bahçeleri sulamanın ne önemi olur ki?
Batmakta olan dünya gemisinin güvertesini
yıkamak gibi bir şey, kötülerin miktarı dürüstlerden
daha fazla, onun için mani olunamaz.
Sevdiklerimize sevilmeyen şeyleri bırakıp
gitmek zorundayız.. kaleminize sağlık
KUTLUYORUM
Evet ne yazık ki en sevdiklerimize en bozuk armağanı bırakıyoruz...
Kaleminize sağlık sayın Mehmet Çoban...
çok şahane bir paylaşım kutlarim şairim
.....................................
Bu şiir ile ilgili 6 tane yorum bulunmakta