Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ulu önder Atatürk'ümüz için yazmış olduğunuz bu harika şiirinizi can-ı gönülden kutluyor. ...... aynı zamanda teşekkür ve saygılarımı sunuyorum. ........ Saniye Sarsılmaz
Atamın aziz ruhunu saygı minnetle anıyorum şiirin üstadını ayakta alkışlıyorum
Ulu Önder Gazi Mustafa Kemal'i bir kere daha şükran/rahmetle anıyoruz +
Mükemmel...
Atatürk'ün adeta portresi gibiydi şiir.. Ve bir biyografi özelliği de taşıyan..
Kurgusu ile, kuralları ile 'örnek' şiiri ve usta kalemi tebrik ve teşekkür ederim..
nur içinde yat ATAM ,, tebrikler usta
ATAMIZIN Ölümünün 67 yılında rahmetle anıyoruz ruhu şad olsun
komu atattrk olunca bu yüce milletin evlatları nekadar yazarsa yazsın kutsaldır ve az gelir bu güzelşiirde o güzellikler arasında yerini almıştır canı gönülden kutlarım
istklal savaşında tokat yiyen gerici yobazların yediği kazık güttükleri kin unutulmamış on lar o intkamın peşindedler atattürk sevdallarıda unumayacak unutnadık selamve saygılarımla harikazıız
Annelere ve Büyük Atatürk'e...ne söylense azdır...
Kaleminize sağlık sayın Mehmet Nacar...
ATA mızı Rahmet ve minnetle anıyoruz, şiir harika canı gönülden kutluyorum, nicelerine...
Atatürk ölmedi ölmeyecek de Atatürk sevgisi yüreğimizde yaşıyor yaşatılıyor yaşatacağız da bizler için Atatürk ölmedi içimizde kalbimizde beynimizde yaşıyor ama maalesef bazı kötü düşüncelerle Atatürk'ü içimizde öldürmeye çalışıyorlar buna güçleri yetmeyecek birliğimiz beraberliğimiz asla bozulamayacaktır Türk ulusu olarak bizler Atatürk'le yaşamayı ve hür olmayı öğrendik hür yaşadık hür olarak da öleceğiz kimse bizlere zincir vuramayacaktır Atatürk ve ilkelerini asla kalbimizden ve beynimizde silemezler bizler vatan millet hürriyet Cumhuriyet aşığıyız öncelikle insanız bizler asla köle olamayız bu bayrağın altında yaşayanlar her zaman gururla söylemeliyiz Ne Mutlu Türküm diyene bu bayrağın altında el ele verebilenlere kardeşçe yaşamayı isteyenlere diyorum ki bu vatan bizlerindir vatanımıza ve bayrağımıza sahip çıkalım bizlerin Bayrağımıza Vatanımıza bir can borcumuz var onuda seve seve verebiliriz.Saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta