Niye mi her şeye rağmen gözlerim dolmuyor.
Niye mi dalımdaki son gül inadına solmuyor.
Çünkü kendimden geçsem ondan geçemem,
Niye mi bu hayattan bir türlü sıkılmıyorum.
Neden hırçın depremlerde yıkılmıyorum.
Çünkü kendimden geçsem ondan geçemem.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta