Atakan Kartaltepe Şiirleri - Şair Atakan ...

Bu hâl, hâl değil hiç, öyle bir durum ki elîm...
Söylese söylemez dilim, yazsa yazmaz elim...
Ne el ele tutuştuk, ne el gibi görüştük!
O el’in elinde de ben de o’na bir el’im...

Eşref üstâdımdır ve Neyzen ustamdır benim,
Onlar gibi hicveder onlarca küfrederim!
Elbet ki hakedip aranana sadece!
Ne İsa peygamberim ne Armut toplar elim?

Herkesden cevap geldi ben ki senden beklerken,
Keşke senden geleydi... ama geç ama erken,
Diye diye yanarken ve geçmişi anarken,
Bir de gördüm ki gelmiş tam da aklımı yerken.

“Elestü bi rabbiküm? ” dendiğinde duyamadım
Sana takılmıştı gözüm...
O gün bugündür takılı,
İşte bu yüzden ya halâ, halâ yanıyor özüm

Bir baksan ki görürsün, aşkım öyle berraktır!
Gözlerin bir okyanus...gönlüm orda zevrakdır,
Dümeni - küreği yok! Sağa - sola savrulur,
Dersen “seviyor musun? ” cevap: “Evet! Elhak”tır!

Bir ak zambakcasına, beyazlar içindesin,
Böyle her fotoğrafın, şiir yazmama esin,
Objektife bakmışsın...yine, yine yakmışsın,
O pozda, Huri misin? Peri misin? Sen ne’sin?

Eşitleyen ölümdür, zengin ile fakiri
Kurtaramaz ki seni varsa elinin kiri
Yatacağın yer belli, ha 5 ha 100 ha 50
Fark et sen bunu, fark et! Henüz sağ iken, diri

Ne diyor Nâzım: “Gerekmez elmanın sevmesi beni,
Sevmem için”... ki sen sevmesen de seviyorum seni!
“Aşk iki kişiliktir” diyen, ne kadar yanlış demiş! (*)
Sevmemiştir o, sevmemiiiş! Ne birini ne kendini.

Mail’de adını bulmak, seni bulmaktır bana!
Yazdığını okumak? Deli olmaktır bana!

Olmayınca hiç haber - bir cevap - bir karşılık,
Önce sabretse bile... deliriyor bu âşık.

Rica etmezsin sen, emredersin sadece bana!
Rican bir emirdir bence, diyeyim de bil, sana,
Hem yak - kavur beni gözlerinle, o günden yana,
Hem rica ha? Rica? Yapma bunu ya... yapmasana!