Doğanın yeşiline baktığımda,
Gözlerin gelir aklıma. ,
Berrak günün tılsımı,
Yüzünü anımsatır.
Düşen gölgelerin koynuna sığınırım,
Sen diye…
Sokulurum göz kapaklarına,
Akşamın karanlık yüzüyken.
Hüznün nöbetleri yankılanır,
İki damla yaş mühürler gözlerini,
Kesik kesik soluyan
Kara kaplı defter ömrüm.
Yaşamayı toptan reddettim
Karanlık sona küfrettim umarsızca.
Öznel duygular etkisinde olan
Gören gözlerimdi vicdan sızısı.
Nice günlerin şahidi sen,
Duygularımın yatağı,
İlk aşkım, ilk sevdiğim.
Bana can veren,
Sevgiyle kollarında deren.
Üzüntüme ortak,
Yüreğime sığındım, kara güller sunarak.
Birçok ümit besledim, kederle yoğurarak.
Kapılar bir bir kapandı, hüznü destekledi,
Birgün yüzüm gülecek diye umutlanarak.
Acılar yaş oldu, aktı kan gölü gözlerimden.
Yazık! Yıllar da uslanmadı bu dilin sözlerinden.
Hayat nedir ki;
Bitimsiz beklentiler kavgası değil mi?
Yaşam nedir ki;
İnsan harmanında sevgiyi haylamak değil mi?
Ömür nedir ki;
Yağmalanmış yüreğimin günahı değil mi?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!