Murzunu asıp yaşamın tebessüm duvağını düşürme yüzünden.
Gülmeyi terk eder ise yüzün, senin kötülüğünü isteyenleri mutlu edersin.
Yaşam da seni mutsuz ve huzursuz eden hangi durum yaşanır ise yaşansın bilmelisin ki bu senin kendi yüzünden!
Hangi ağaç vakti gelmeyen yapraklarını zamansız dökmek ister ki!
Dalda her yaprak önlü arkalı huzurun ve mutluluğun bir yüzü.
Yok öyle murzunu asmak
Gülümse ve kendini aş ki
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta