_anlamsız kelimeler çatısında maskeler, parmak ucundan kayıp
acı gerçeğin soluk yüzünü kaplar_
mil çektiğimiz gözlerimizle çırpınan
sevgiye aç çocuklardık
ve cam kırıkları arasında sürünerek arıyorduk nefesimizi.
aslında biz;
karanlık köşelerimizden kırıntı hayallerimizle hareket eden,
avuçlarımızda saklanan, yüreği çürümüş cesetlerdik
_ zamanı şaşırmış göçmen kuş, gecenin hançeridir/ siyah! _
şimdi, bu hayat şifresini bir ucundan tutup yakmalı!
yakmalı bu yüze düşen, gözleri üzen rakamları
yakmalı; geçmişi, geleceği...
yakmalı, can gibi; bir nefeste!
Zeynep TavukçuKayıt Tarihi : 20.2.2008 19:26:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
''şöyle diyebilirim: gece yıldızla dolu ve yıldızlar, masmavi titreşiyor uzakta şakıyarak dönüyor gökte gece rüzgarı. bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim sevdim ben onu, o da beni sevdi bir ara. ... belki bana verdiği son acıdır bu acı belki son şiirdir bu yazdığım şiir ona '' Pablo Neruda
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!