Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
eğer gerçekten seviyorduysanız, mutlaka babanız da sevildiğini bilmiştir. bazen sese dönüşmesi gerekmiyor. ve bugüne geldiğimizde ise lütfen yüksek sesle söyleyin sevdiğinizi.. çünkü duyması gereken kulaklar sizinkiler sanırım..
Bir çınarın gölgesinde çala kalem yürekle, sessiz seslenişler derinden ne çok duygu ne çok hüzün ne çok özlem biriken dünden bugüne
Güzeldi Şubat :)
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta