Aslında Şiiri - Elif Akçasarı

Hiçbir şey değişmemiş, sevgimden, özlemimden..
Kokundan, gözlerinden.
Hala nasıl kalbimi bu denli attırabiliyorsun anlam veremiyorum.
Karşıma geçtiğinde avuç içlerim terliyor hala, oysa senelerdir karşımdasın..
Bende karşındaydım ama göremedik birbirimizi.
Gözlerimizin önüne başka insanlar koymuştu hayat.
Kalplerimize yakışmayacak acılar.
Şimdi ise hiçbiri yok.
Fakat biz hala körüz..
Ben tüm inanmışlığımla görebiliyorum seni.
Seninse göz kapaklarını kaldıracak dermanın yok, öfken var..
Onu bir atabilsen içinden, bir silebilsen geçmişi.
Oysa ben göğsünde yatacağım beş dakika için hayatına daha önce girmiş tüm kadınları tutuşturdum saçlarından..
Dokunduğun en güzel saç benimki olmalı, kokladığın en güzel tende öyle.
En çok benim yanımda uyumalısın, en çok benim kulağıma fısıldamalısın sevişirken söylediğin sözleri..
Bu bencillik değil kızma, şimdiye kadar yatağın duvar kenarını bile hiç kimseyle paylaşmayan bir kadın var senin karşında..
Sen gelene kadar öyleydi en azından..
Sana verdim duvar kenarını, yatağın ucunda yatmaya alıştım.
Işıkları söndürdüm, karanlığa alıştım.
Uykumun en tatlı yerini bölüp sabahları sana ondan daha tatlı bir kahvaltı hazırlamak için uyandım..
Ben tüm ezberlerimi bozmaya hazırken, sen içindeki öfkeyi tutup kenara atamayacak mısın?
Yapma..
Bugüne kadar olmayışının pişmanlığı uzanmış zaten yanıma.
Bırakta bundan sonra kapılarımı açıp kovayım onu dışarıya.
Bırak yaşayacağımız ne varsa yaşayalım cehennemin dibine kadar.
Bir izin versen, mutluluğun nirvanasını koyacağım avuçlarına.
Bir izin versen, biz çok güzel olacağız aslında..