Pet bardaktaki çayın sıcaklığı avucumda hala
Ve sanki o rüzgar saçlarımı sallamakta
İnsanlar banklarda, yalnızlığıyla kol kola
Bir kişilik daha yer kalıyor hep yanlarında
Kuş seslerinin yerini motor sesleri alırken
Ayaklanıyor aniden
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta