Aslan-ı Hayberim Ali

Âhım göğe direk oldu, arşa varır feryâdım
Sözümde ateş var, taş çatlatır irşâdım
Kimsesizim dergâhta, kapında durur adım
Bir bakışınla dirilsem, ölmez mi bu nâdım Ali

Gün be gün gümrâh eder beni devr-i nâkıs
Hakkı satar hırsına, yüzsüz sürü alçak hırsız
Kalemim kılıç keser, hicvimde barut ve nâris
Sözüm cellâd olurken merhamet sensin Ali

Gelmiyor mu kulağına feryâd-ı bî-çârem
Ahl u eyvâhım duman, sîne yanar, kan ârem
Dostu düşman seçemez oldum, kördür efkârem
Ayır yolumu eğriden, sen bilirsin Ali

Mahşer günü düşüncesi titretir bu canı
Defterim dolu siyah, örtmez hiçbir yanı
Rahmetinle yıka kirim, sil günah nişânı
Şefaat gölgesinde barındır beni Ali

Tesâdüf eylerim derken bir rehbere varayım
Çölde kalmış yolcuyum, bir iz, bir eser arayayım
Düştüm elsiz ayaksız, kimden meded bulayım
Aslan-ı Hayber’im sensin, sen ol Ali

Ciğerimden çıkmaz oldu sevdanın hançeri
Yaralarım konuşur, susar dünya çarkeri
Hakkın aşkına esir oldum doğduğum günden beri
Zincirim nurdan olur, vur boynuma Ali