Asla Pes Etme Hayata Şiiri - Erdin Şallıel

Hayat, nefes aldıkça yaşanır.
Ve yaşatılıyorsan şükretmeyi bilip, yaşamaya devam etmelisin.
Ne olursa olsun… mücadeleyi asla bırakmamalısın.
Pes ettiğin an, kaybettiğin andır.
Kazanamayacağını bilsen de savaşmalısın.

Bazen yaşanmış hayatlardan ibret almalı,
Kaderin oyunlarına karşı dimdik durmalısın.
Hayat seni zorladığında bile, bir ucundan tutup bırakmamalısın.
Doğru yolda yürümeli;
Yürüdüğün bu yolda yanlış insanları kaybetmenin değer olduğunu unutmamalısın.

Keşke dememek için yaşamalısın.
Keşkelerle yaşamak istemiyorsan,
Pişman olacağın şeyi yapma…
Ama yaptıklarından da pişman olma!

Sevgi varsa içinde, sev!
Tutkuyla, delicesine…
Bazen görünmese bile sevgini, yüreğinden vazgeçme.
İffetle, temiz duygularla sevmesini bil.

Bazen dört duvarı beyaza boyamalı insan…
Umutların renginde kaybolmalı, bazen yeşilin, bazen turuncunun içinde.
Öpmeli, koklamalı, sarılmalı sevdiğine.
Ve bir ömür aynı yastığa baş koymalı.

Ayrılıklar ölümle olmalı…
Gönül acısı her ne kadar kabullenmese de,
Ayrılığı anlatmadan ayrılık yaşanmalıysa,
O da sonsuzluğun kapısından geçerek olmalı.

Bulutlara dal,
Saatlerce denizi seyret, dalgaları dinle…
Hayatın en başında bir damla olduğunu hatırla.
Buhar ol, bulut ol,
Rüzgarın kucağında bir kuş gibi özgürce uç geleceğe.

Geçmişi bırak, geleceğe güven…
Fazla plan yapma.
Çünkü hayatın planı seninkinden daha geçerlidir.

Hayatın içinde kaybolmalı bazen…
Esen rüzgarın feryatlarında,
Saçlarına değen serinlikte,
Toprakla bütünleşen yağmur seslerinde…
İçindeki çocuğun mutluluğunu yaşamalısın.

Gecenin yıldızlarında,
Güneşin ilk ışıklarında,
Bir köşede seni ısıtan huzurda
Ağlamalı,
Hasreti yaşamalı,
Özlemin bitiminde yeniden sarılmalı,
Ve gülmenin kıymetini bilmelisin.

Uzan sımsıcak kumlara,
Kendini bir kum tanesi gibi rüzgara bırak.
Seni savurduğu yerde kal,
Kaybol hayatın içinde...
Üzülme, seni arayan bulur.

Toprak gibi…
Sonbaharda düşen bir yaprak gibi savrulup,
Toprağa karışmalı,
Bir kaya gibi dimdik durmalısın.

Gökyüzüne uzan…
Hiç yaşamamış gibi yeniden kucakla hayatı.
Kaybol kitapların satırlarında,
Şairin bir mısrasında bul kendini.

Her şiir, yeni bir güne doğmalı içinde.
Bir çınar gibi kök sal topraklara.
Sen de o kökü sevgiyle sarıp sarmala.

Bir başka bakacak o kahverengi gözler…
Kalbine sevgiyi kondurduğunda.

Hayat yaşanmalıysa,
Yaşa dolu dolu.
Yıkılsan da,
Yeniden ayağa kalk!
Her yıkılışın seni daha da güçlendirecek.
Bir ders olacak her düşüş…

“Dünyaya bedel bir servetim var” diyebilmelisin.
Çünkü en büyük servet;
Sana emanet olan can ve harcadığın zamandır.

Şifasız hastalıklar sararsa bedenini,
Nefesin düğüm düğüm olsa da,
Asla pes etme!
Seni sevenlerin dualarında yer bulacaksın…
Gönülden gönüle köprü kuracaksın.

Belki Araf’tasın,
Hayat gözlerinin önünden film gibi geçerken…
Anlaşılmasan da,
Unutulmasan yeter bazı gönüllerde.

Ayak izlerin kalacak yürüdüğün yolda.
O izleri takip eden biri seni bulacak…
Gönülden gönüle kurulan bir köprüde.

Hayat, sürprizlerle doludur.
Bir anda gözlerin kapanabilir.
Aldanma hayatın oyunlarına…
Boş yolları değil,
Gönülleri fethetmeye çalış.

Ve o son ana kadar…
Ruhun bedeninden çıkmadan önce
Anı yaşa!

Donuk gözlerin ardından bakmadan dünyaya…
Toprak ananın kucağına konmadan…
Anı yaşamalısın.

Özgürlüğünü koru.
Hatalara tutsak olma.
Geçmişte kaybolma.
Bir hayatın var,
Ve onu sadece bir kez yaşayacaksın.

Nefes aldığın sürece,
Hayatı anlamaya çalış.
Ve ASLA PES ETME!