Asla Evlenmem Şiiri

Esra Bayrak

ŞİİR

TAKİPÇİ

Ben kendi kendime söz vermiştim asla evlenmiyeceğim diye
Çünkü aşka hiçbir zaman inanmamıştım birini aklına takıyorsun
Aşığım deyip geçiniyorsun derdim
Sonra karşıma biri çıktı bir süre arkadaş oduk
O beni aşka inanmadığımı bilecek kadar çok tanıdı
Asla evlenmiyeceğimide biliyordu bir gün beni bir yere götürdü Önümde diz çöktü ve evlenme teklifinde bulundu ona hayır Diyeceğimi bile bile... şaşırdım bir süre durgun kaldım ben bişey Demeden sözümü keserek ''hemen hayır deme dedi biliyorum Senin için az bir süre ama sana iki hafta zaman tanıyorum'' dedi Eve gittim sudan başka hiçbirşey yemiyor ve içmiyordum Kendimden emindim hayır diyecektim, kendi kendime ''hayır hayır Ben aşık Olamam bu aklına takmak'' diyordum aşk yoktur azda Olsa sevgi varsa oda ölür dedim ama onun annesi annemle karşı Komşumuzdu bize geldi annemlen konuşurken duydum oğluna Çok iyi bir kız beğendiğini söylüyordü iki hafta sonra oğlunun Bahsettiği kız gelmezse yani ben gitmezsem ona beğendiği kızı Alacaktı kızda onu çok beğenmiş şok oldum ağladım çok Düşündüm ''ben onu kaybetmeyi göze alabilirmiyim acaba'' dedim Hayır alamazdım ikinci haftanın sonunda ona evet demek için Kapılarına gittim ve zili çaldım kapıyı açan bir kızdı ''siz kimsiniz Diye sorunca parmağındaki yüzüğü gösterdi ve onun nişianlısı Olduğunu söyledi gözlerim doldu ''siz kimsiniz'' dedi Bende ''duydum kutlamaya gelmiştim ama müsayit değilsiz Herhalde'' dedim ve oradan olduğunca uzaklaştım onun annesi ve Nişanlısı bize gelince onun evde tek olduğunu anlayınca hızla Evden çıktım onun evine doğru gittim kapıyı açınca ''hani iki hafta Vermiştin sen yalancısın'' dedim beni içeri aldı annem ''o kızı Tanıştıracağın yok dedi ve beni bu kızla tanıştırdı'' demesine Kalmadan yüzüne tükürdüm ordan hızla uzaklaştım eve
Gider gitmez kendimi odaya kapattım ertesi gün annemin elinde Bir davetliye vardı sordum ''kimin'' dedim annem onun olduğunu Söyleyince odama gittim annem kapıyı çaldı cevap vermiyordum Annem dışarıdan bağırdı o bizim balkona bakıyordu onu çağırdı

Tamamını Oku

Ömer Mirza 05.12.2018 - 22:52
bu şiir değil tamamen psikopat ruh halini yansıtan bir nesir
0

0
Cevap Yaz

Can Abdullah Yıldırım 08.12.2011 - 00:20
Yüreğine sağlık Esra etkileyiciydi
0

0
Cevap Yaz

Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta

GÜNÜN ŞİİRİ

Gözlerimden Çok Yara ...

Cezmi Ersöz

Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...

Devamını Oku

POPÜLER ŞİİRLER