şizofren tanrıların mezarlığına benzeyen kentin
en işlek caddesine adım atan masum insan müsveddesi
kenar mahallenin en kızıl saçlı kadınına öykünürken
sırtında atlasın en ağır yükünü taşıyan aşksız kısraklar
cirit atıyordu,sorgulanmayı redderek umarsızca
ve kısır tanrılardan doğuyordu bir pencerenin kenarındaki
o eşsiz çiçek,hemde güneşin ışığına güvenmeyi
Beni görünce kaçma ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim
Devamını Oku
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta