Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Çeliğin ruhsuz soğukluğu konuşamaz
Ya da maddenin kalpsiz köleleri
Mekaniktir konuşunca çıkan sesleri
Tad vermez, buz gibi kelimeleri
Ruhsuzdur yani....
Bir cesedin eli gibidir
Aşkını kaybetmiş insanın eli
Dokunsa ürpertir seni, içini
Bedeni soğuk, kalbi taş gibidir
Aşksızdır yani
2008
kutluyorum güzel dizelerinizi ...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta