Aşksız Şiiri - İrem Aslan

Sevemedim kimseyi,
Sevmeye değer göremedim.
Yüzünde gözünde değil,
Hep bir kusur aradım.

Senin o defolu sevginin,
Öyle orijinal bir duruşu vardı ki;
Tutkulu sevişin,
Hasretli kucaklaşmalarımız...

Öyle gözümün içine bakıp,
Halimi anlayışların,
Güllerin, çiçek koparışların,
Yalan da olsa dolu gözyaşların...

Ellerimi öpüşün,
Hayallerle umut serpişlerin,
Yuva sıcaklığın,
Kadın hissettirişin vardı.

Özenle hazırladığın sofraların,
Ağzıma bakışların,
Hayran gülüşlerin,
Taze sevinçlerin vardı.

İçimi görüşün,
Vicdan azapların,
Çok sevişlerin,
Her halime koşuşların,

Aşık bakışların vardı.

Ben sana veda edemedim,
Bitti dedim, bitiremedim ama...
Bitti işte!

Ölmedim, yaşıyorum;
Aşksız, sevgisiz, hissiz...
Dokunmadı yüreğime gölgeler,
Uzak düştü içime huzur.

Nefes almayı yaşamak sandım,
Bize biz şansı verilmedi.
Ben en çok sana yaralandım,
Ben en çok sende kanadım.

En büyük yaram,
En büyük sevdam...
Vazgeçtim senden.
Oluru vardı,
İsteseydin yapardın.
Başaramadın...

Beni yaktın,
Ama en çok sen yandın.
Aşk gitti...
Aşksız kaldım.