Hayellerin tükenip yandığı yerler gördüm ben
Kan çiçeklerinin göz yaşlarıyla sulandığı
Ben tükenmez sandığım hayatlar kurban ettim bu yerlerde
Şimdi hayatı tükenen çıldırmış bir şaiirin
Karaladığı kağıt parçalarında sonu gelmeyen
...Aşklar kaldı geriye
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta