Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Çok görenler, karışıp görüşenler olmayacak mı? Olacak elbet!
İşte biz aşk’ı bu yüzden seviyor ve müptelasıyız!
Neden mi?
Her dem taze tutuyor, yeniliyor, kendi içimizde çoğaltıyor bizi…
Büyüyor büyüyor,
Bazen insanlıkla birlikte kıyıya vuran “Aylan bebeği” alıyor bir deniz kıyısında koynuna…
Bazen güneşi boğuyor ve gökyüzünün tek hâkimi ilan ediveriyor kendini…
Hani bir de, aşk bizi, onu sevdiğimizden daha çok mu seviyor ne?
Hani diyorum ki, aşkla bozmasalar aramızı, daha on sekizinde çıktığımız yolda bozulmasa hiç aşkla aramız…
Muhteşemdi… Yazan yüreğe ve kaleme olsun tüm tebriklerim…
Saygı ile…
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta