zaman bir su gibi aktı geçti gözlerimin önünden
mevsim soğukluğuyla geldi kesti ellerimden
gece bir veba gibi tuttu bedenimden
şahit oldu dünya kurtarmak gelmedi içinden
evim beni kendi odasından kovdu
gurbete gönderip yalnızlığımla korkuttu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta