Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Tebrik ediyorum Kaymak abi, ask yumruguda, dost yumruguda ne kadar derin yaralar acsada yine hayat devam ediyor oyle degilmi efendim.. Öyle ki Tanri sabrini veriyor ve yuregi daglanan sairin dudaklarindan dokulen yanginlariyla kalemler agliyor adeta. Harikasiniz abim, guzel bir siir okudum.
yüregine kalmeine saglık abi..
sevgilerimi yolluyorum yusuf ter
bir gün gelirsem kapına dost...
Güzel bir anlatım. Tebrikler...
Aşkın yumruğunu yiyen ve acısını unutmayan biri olarak ben sizi çok iyi anlıyorum dostum...yalnız değilsiniz...sitemkâr satırlarınız aldı götürdü ve halâ
acısını hissetmekte aşkın yumruğunu yüreğim...selam Bursadan Amsterdam'a
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta