Zehir zemberek sabahlara kulaç atarken nereye gittiğini bildiğim maneviyatın sırtında dört nala boynumu kırarcasına baş kaldırıyorum.. kaybedileceklerin tükendiği anlar yaşanırken ardı sıra tüm zamanların en sivriltilmiş silahıyla damıtıyorum bilinci dibsiz kuyulara atılmış büyüleri bozarak hareketsizliğin hararetini bütün “ sus “ ları kaldırarak alıyorum.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta