Askin tanimi. Şiiri - Tuncay Aytaç

Ben senin mavi düşlerini hissederken gözlerinin içinde,
sorma bende ki seni.
Ben ki, yağmurlarda ıslanan kelebek kanatlarında ki hüznü hissederken yüreğimde, kırık kanatlarımı koydum kelebek kanatlarının yerine.
Aptalsı bakışlarımda ki
çirkin yüz ifademe bakıp yargılama beni, tiksinme varlığımdan.
Sen benim gönül aynamda ki yansımanı görmüyorsun,
sen benim sevgimi hissedemiyorsun.
Çekip gideceğim bir gün senden,
inan ki çekip gideceğim.
İşte o gün bir mutsuzluk olacak içselliğinde,
o gün annesini yitirmiş bir çocuğun ezikligini duyacaksın.
Sen sevginin bir orman gibi büyüdüğünü bilirmisin insanın içinde,
sevgi güneşinin doğuşunu bilirmisin ruhunun ufkundan.
Ama sen ben değilsin ki,
gözlerinde ki gurur,
kopartıp almış benliğini senden.
Senin ruhunun zirvelerinde ki kar erimez,
çünkü sen sevgi güneşinin nereden doğduğunu bilmiyorsun.
Çünkü sen,
sadece sevilmeyi biliyorsun,
sevmeyi hiç denemiyorsun.
Sen kendini bile tanımıyorsun.
Senin siyah saçlarından akan ırmaklar vardır her yağmur sonrasında,
güneş vurdukça renklenir su zerreleri.
İşte ben o renklerde yitirdim kendimi,
o kadar göz alıcı renkler ki onlar.
O renkler çok uzakların gizemini taşıyordu,
o renklerde duygular yaşıyordu.
Ahu bakışlarından hiç söz etmeyeceğim sana, hiç ağlamayacak gözlerinin içinde gözlerim.
Ben o gözlerde avcı iken av olmanın acısını yaşadım,
ben o gözlerden çok büyük yaralar aldım.
Ve o yara,
bir kangren oldu içimde, kanıyor, kanıyor,
inan ki sevilen bu aşk içimde bir mum misali yanıyor.
Mum eridikçe içimde ciğerime yapışıp yeniden alev alıyor.
Ben artık sevgimi dağların doruğuna taşıyacağım,
ben sevgimi artık dağların vakur halinde yaşayacağım...