Sen ki varoluşun unutulmuş melodisisin,
Kendi özüne dönmeye mahkûm bir kader gibi.
Ey aşk, sonsuzun içindeki tek zorunluluk,
Ey varlığın en saf çırpınışı!
Bütün nedenler erir teninde,
İrade yalnızca sende özgürdür.
Sevmenin gücüyle yeniden var olurum,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta