İsm-i pâkin anılınca, titrer arz ile semâ,
Bu günahkâr sînem içre, sanki koptu fırtına.
Nigâhın bir kez değse, rûhum bulur mu şifâ?
Canım kurbân olsun Sana, ey Habîb-i Kibriyâ!
Damarlarım fırlayacak, kanım çekilir tenden,
Bir mübârek rüya idi, geçip giden bu benden.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta