Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Sevgili antoloji.com şair sayın: Serap Atay,
Kuyumcu terazisiyle tartılacak değerde altın gibi özenle seçilmiş kelimelerle muhteşem bir şiir olmuş.
Beğenerek ve saygı duyarak okuduğum bu şiirinize Tekirdağ'dan Dördüncü tam puan geliyor.
Tebrik ediyor; başarınızın daim, kaleminiz her dem kudretli olması ve ilham perinizin başınızdan eksik olmaması dileklerimi sayfanıza bırakıyorum.
_____*#####*____şair kâlbinize____*######*
___*########* ___armağandır.____*########*
_*###########* ___ilhamınız_____*#########*
_*############* ____bol______*###########*
_*#############*___olsun____*###########*
_*#############*__________*############*
_*###############**_____**#############*
__*###############__*__##############*
___*###############*__*############*
____*###########################*
_____*#########################*
______*#######################*
________*###################*
_________*#################*
__________*###############*
___________*#############*
____________*###########*
_____________*########*
______________*######*
________________*###*
_________________*#*
__________________
____________
____________
____________(: kutluYORUM :)
Sevgi ve saygılarımla. Yorum + antoloji + Tam puan.
Dr. İrfan Yılmaz. - ^'^'^TEKİRDAĞ. -
Çok güzel tarif etmişsiniz..söylenecek söz bırakmadan..tebrikler..10 puan ve özel listem..Ufkun YAREN
cok güzel bir siirdi.yüreginize saglik.tebrikler
sevgi ve selamlar efendim :)))
Aşkın rengini hiç kimse net olarak tarif edememiş ki şairem,
Kimi için derya,
Kimi için umman,
Kimi için var oluş,
Kimi için yaşamın bir parçası,
Ama yaşayan için doyumsuz bir gerçek,
Kutluyorum şiirinizi ve sizi iki satırla her şeyi anlatmışsınız.
Aşkın Rengi Nedir
Aşkın rengi nedir
Tozpembe mutluluk
Mavi saadet
Yeşil huzur
Bence
Gökkuşağıdır
Aşk
Biraz hırçın
Biraz Munzur...
SERAP ATAY
16-ŞUBAT–2010
Az ve öz harika :) tebrikler...
biraz munzur...))) harika bir deyiş...çok güzeldi...aslında rengi acıdır... gül acısı ama....Sevgilerimle...
Aşk gökkuşağının yedi renginin yanısıra,beklentidir,sabırdır,inceliktir,paylaşmaktır.Aşk sorumluluktur.Güven duyabilmektir.Daha o kadar çok şey söylenebilir ki.Aşk asla sonu gelmeyen soluksuz okunacak bir romandır.
Sevgiyle,aşkla kal canım arkadaşım..Taam puanım senin
Çabaladık uğraştık
bir türlü tarifini yapamadık
Çabalayacağız da
Aşkı aramak
Yaşamın gayesi budur
Çıktığımız kapı hep aynı
'' tarifi yoktur aşkın''
Ve bu gökkuşağı en yaklaşan tariflerden birisi.
Kaleminize yüreğinize sağlık.
Gökkuşağı ideal bir seçim kutlarım Serap hanım.Renklerin albenisi var gökkuşağında hemde renkler daha bir alımlı görünür onda.Yüreğinize sağlık güzeldi bu şiirinizde.Saygılar benden
ümüt güngör
Aşkın rengi olmaz... Sadece yaşanır ve zamanı geldiğinde biter... Sevgiyse yürekte bir ömür geçirir... Kutlarım, anlamlı dizelerdi...
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta