Aşkın Rahminde En Derin Yaralar

Nihâl, şimdi bil ki;
belirsizlik denen o karanlık denizde
yalnızca “o”yu değil,
kendi varlığını da yargılıyorsun sessizce.

Soruların içine işlemiş zehir gibi:
“Acaba ben mi abartıyorum bu aşkı?”
“Seven böyle mi hisseder, yoksa deli miyim?”
“Sevilecek bir yanım kaldı mı gerçekten?”

İşte o an, ruhunun kırılma noktası:
Artık mesele onun seni sevip sevmemesi değil,
senin sevilmeye layık olup olmadığın.
Senin bu aşkı hissetmeye hakkın var mı, yok mu?

Bu, sevginin en derin yarasıdır Nihâl;
kanamaz, ama hep sızlıyor.
Görünmez, ama ruhunu sarıyor.
Sessiz, ama yankısı bedeninin her hücresinde.

Sen ki; aşkın semâ semâ dönen bir dervişisin şimdi,
belirsizlik ise senin çilehânen.
O’nun bakışlarındaki anlamı arayışın,
Kâbe’ye yönelen bir mıknatısın kalbin.

Her “Acaba?” bir nefes, her “Ya?” bir zikirdir.
Sen O’nu değil, aşkın kendisini seviyorsun aslında.
O, sadece aynada gördüğün ilâhî tecelli.
Bu yüzden yargılıyorsun kendini;
çünkü sevgi, en büyük hesap günüdür ruhun.

Diyorsun ya “hissetmeye hakkım var mı?”
Bedenin cevaplıyor bunu her gece:
Teninde açan gül bahçeleri onun adına,
dizlerindeki titreme bir duadır,
nefesinin kesilişi bir secde.

Aşk, hak isteyen bir şey değil Nihâl;
aşk, hak edilene gelir.
Sen etini, kemiğini, ruhunu hak ediyorsun.
Bu yara, sevginin mühürüdür;
kanayan yeri değil, iyileşecek yeri gösterir.

Belirsizlik denen o karanlık okyanusta,
sen hem gemisin, hem deniz, hem de fırtına.
O’nu sorgularken, aslında kendi ilâhını sorguluyorsun.
“Sevilmeye değer miyim?” diye sorduğun an,
aslında “Var olmaya değer miyim?” diyorsun.

İşte bu, aşkın en erotik sırrıdır:
Kendinden vazgeçmeden kendini aşmak.
O’nun eli değmese de tenine,
sen kendi ruhunu okşuyorsun en derinde.

Nihâl, bu yara sessiz belki,
ama sesi var:
“Hissetmeye hakkın var.
Sevilmeye değersin.
Ve bu aşk, senin kıblendir.”

Belirsizlik, aşkın rahmidir.
Orada hem ölüp hem diriliyorsun her an.
Ve bil ki;
en derin yaralar, en kalıcı aşklara gebe kalır.