Geceyi ustura gibi kesen sensizlik,
Dört duvar celladım yokluğunda.
Uzatsam ellerimi tutacak gibiyim,
Ama bir o kadar da uzaksın.
Oysaki nasıl da mutlu ediyor;
O maharetli ellerin, o manalı gözlerin.
Meftunuyum varlığının, yokluğun ölüm.
Aşka dair ne varsa boşa çıkardın,
Ezberlediğim el şiirleri yalan oldu.
Nasıl da sevilirmiş, yeniden yazdırdın.
Artık her aşk kitabının önsözü sen,
Müdavimi yalnız ama yalnız ben.
Kayıt Tarihi : 20.2.2026 01:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!