Aşkın menkıbesi Şiiri - Ersin İlhan

Ben seni bir kalp işi sanmıştım,
meğer bu sevda
bir çağın yüküymüş omuzlarıma.
Adın anılınca
şehirler susar,
zaman geri çekilirdi kendini.

Ben çıktım bu aşka
kılıçsız, kalkansız.
Karşımda ne bir düşman
ne de bir ordu vardı;
yalnızca sen
ve senden büyük
bir kader.

Gözlerin bir ferman gibi indi üstüme,
itirazı olmayan.
Bir bakışla
ülkeler kaybettim içimde,
bir bakışla
tahtımdan indim.

Dediler:
“Bu yol uzun, bu yol dönüşsüz.”
Ben bildim.
Zira aşk
ancak geri dönemeyeceklerin
yoludur.

Nice geceler geçti,
sabırla örülmüş.
Nice dualar sustu,
kabul korkusundan.
Ben seni isterken
Tanrı’ya değil,
yazgıya seslendim.

Vuslat bir fetih değildi,
bunu geç öğrendim.
Asıl zafer
yan yana gelmeden
aynı yıkımı taşımaktı.

Sonunda anladım:
Her destan
kahramanlıkla yazılmaz.
Kimi destanlar
bir insanın
sevmekten vazgeçmemesiyle
tamamlanır.

Şimdi adın
tarihe geçmedi belki,
ama kalbimde
bir devrin adı sensin.
Ve ben
bu çağdan sağ çıkmasam da
aşkınla
yenilmez kaldım.