Aşkın Közünden Şiiri - Muhammed Emin Daştan

Sen gitmedin huyuma,
Denizler hiç gider mi suyuma?
Rüzgâra karşı uçmak,
Akıntıya karşı kulaç sallamak…
Ne çıkar, hepsi aşkın közünden.

Sen gittin, ben öldüm;
Beni gömmediler.
Sen gittin, bizim ele bahar geldi.
Dala nar düştü,
Kuzular meledi.
Ben sen diye meledim,
Adıma divane dediler.
Ne çıkar, hepsi aşkın közünden.

Yaz günü sobam tüter, deli derler;
Oysa tütünüm…
Gece gündüz hiç sönmez, ne bilirler.
Sevda yolunun düzünü yürüyemeyenler,
Yokuşunda bir avuç su için
Ne seraplar görürler.
Ne çıkar, hepsi aşkın közünden.

Cami duvarına uzak durdum,
Alkol alıp ayılmadım.
Rab kadar sevmedim seni,
O kadar sarhoş olmadım.
Avaz avaz bağırdım da adını;
Giden seni
Döndürüp bana baktırtamadım.
Ne çıkar, hepsi aşkın közünden.

Ne yağızlar kürek sallar,
Ne cevval atlar nal söker.
Aşk uğruna törede söner,
Kanda kurur.
Ne suskunlar dile gelir,
Hakikatın da arşı âlâ
Sıratın ayaklarını titretir.
Masum âşıkların aşkını
Ahirette savunur.
Ne çıkar?
Hepsi aşkın közünden bir kül üfler.