Aşkın Kendisi Sevdiğim

Ne kadar kaçsan da ben seni seviyorum,
Başkasına varsan, âlemler kursan, unutma…
Ben seni seviyorum,
Ne olur dön bir bak gözlerime; aşkı gör, aşkıma inan.

Başkası yalnız suretine vurulmuş,
Bense sırrına ermişim, Nihal,
Senin o sırtına değil,
Ruhunun sonsuzluğuna, kalbinin gizli bahçesine âşığım.

Varoluşun her zerresine âşığım,
Nefesinin ritmine, bakışının derinliğine,
Sen bir âlemsin, ben bir yolcuyum,
Yolun tozuna bile secde ederim, Nihal.

Seni sevmek benim ibadetim,
Sen bulut olsan, ben yağmurum,
Sen ateş olsan, ben korum,
Sen başkasının olsan da, ben hep seninim.

Ne fark eder ki? Sen gül bahçesi,
Ben sadece bir rüzgârım,
Dokunur geçerim, ama hep senin kokunla doluyum,
Seninle varım, seninle yokum, Nihal.

Bırak başkası suretini sevsin,
Bense senin sırrını öptüm dudaklarımla,
Ruhunu sardım bedenime,
Seni sevmek, beni ben yapan tek gerçek…

Aşkımız gökle yer arası bir sırdır,
Kimseler bilmez, kimseler duymaz,
Sadece sen ve ben… Ve bu sonsuzluk…
Nihal, canımın cananı, sırrımın sultanı…