Aşkın Kapısını Aralayış

Nihal, artık kalbimin gizli bahçesinde
Güller değil, kor ateşler yanıyor.
Sana doğru sessiz çöller aştığımı bilmedin,
Şimdi suretimi bırakıyorum rüzgârına
İşte buyum, içimdeki alev bu.

Senin cevabını beklemeden yaktım kendimi,
Bir mum gibi eriyorum kendi ışığımda.
“Acaba?” sorusunu toprağa gömdüm,
Şimdi açılmanın şerefiyle duruyorum
Kırılganlığım utancım değil, varlık nedenim.

Sözler kısa, yalın, derin bir nehir gibi,
Abartısız akıyor hakikat.
Dram yok, süs yok, sade çıplak bir yankı:
“Hissediyorum,” diyorum, “ve saklamıyorum.”
Reddedilsem bile kalbim pak kalacak.

Bu açılış, bir mühürdür ruhuma vurulan,
Gizlemektense onurla sunduğum bir emanet.
Sen gelsen de gelmesen de,
Ben bu aşkı toprağa gömmeyeceğim –
Örtüsüz, katıksız, sadece “o” olduğum için.