Aşkın İki Yüzü Şiiri - Asaf Ali

1
Ateş-i aşkına düştüm, kavruldum.
Yanıp küle döndüm, çöle savruldum.
Mecnun gibi, can özümden vuruldum.
Leyla arar idim, Mevla'yı buldum.

Tam duruldum, şeytan düştü peşime,
Solmuş bir gül tutuşturdu elime.
Sandım, Rabb'in emaneti gönlüme,
Ektim göz yaşıyla, gönül köşküme.

Gülü hayata bağlayan sevgimdi.
Gül kokusuyla coşan nefesimdi.
Küllerime yeniden fer, can geldi.
Yaşamak, artık dinmez hevesimdi.

Hırçın akan ırmak gibi çağladım.
Kalan ömrü gül uğruna adadım.
Ruhumu açtım, ebeden eş saydım.
Heyhat! yanılmışım, neyse uyandım.

Meğer gerçek değil, hayalmiş aşkı.
Duasıymış, dinsin ruhunda sancı.
Rabbim yollamış beni, koç misali,
Bilmedi, koç muydum ben, İsmail mi?

2
Ne hayal kurdurur, ne umut verir,
Ne de gerçekten sevmeyi bilir
Duygular dillense geri çekilir,
Aşkın gerçeğine düşman kesilir.

Kendisi aşkı şiirlere işler,
Sen söze dökünce, "yasak, günah" der
Hoşnut olmaz bir türlü, yakar gider
Aşığı sevdiğine pişman eder

Sorsan, her şeyin sorumlusu sensin.
Oysa tek suçun, ölçüsüz seversin.
Üzülmesin der, hep özür dilersin.
"Gönüldür bu, nasıl ferman dinlesin"

Aktif yanardağ gibidir öfkesi.
Hep harlıdır, asla dinmez ateşi.
En küçük kusurda yükselir sesi,
Hep mutlu anlarda iner pençesi.

Ne bir özür diler, ne gönül alır.
Kalp, bu kadarına nasıl dayanır?
Sorgularsın: Aşk böyle mi yaşanır!
Dünyada yoksa, ukbaya mı kalır?