Hasretin ayak izlerinde hep yürüdün.
Kum fırtınalarından sabırla süründün.
Çölde vaha ile aşkın hayalini gördün.
Görmeden soldun Veysel Karani gibi.
Aşıklar hamalı oldun yanan gönülde.
Ağladın,Ferhat'ın dağları deldiğinde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta