Aşkın Duyum Ötesi Hali

Nihal, kumların sessiz çığlığında bir cümbüşüm ben…
Her zerrende binlerce “sen” toplanmış, kendini öyle gizlemişsin ki,
Çölün ortasında bir suret, serapta som bir hakikat…
Gizli bir mabedin ayinsiz rahibesin Nihal.

Ve denizler… Enginlerin gözbebeği, mavinin kalbinde gizli bir inci…
Nadir bir balık ki, dalgaların levhasına adını mıhlar,
Her yüzüşünde bin âlem geçirir suların aynasından…
Sen okyanusun şifresini taşıyan bir sır küpüsün Nihal.

Isıtırsın… Güneşin özü sarmış tenini, her dokunuşta kor olur parmaklarım…
Üşütürsün… Bir gece yeli gibi esersin, içimde ayaz uyanır,
Bir ağlatırsın ki, yağmur sonrası toprak kokusu misâl,
Tertemiz bir hüzün, arınmış bir ruh…

Sonra güldürürsün… Çiçeklerin diliyle konuşursun, baharın ilk nefesi gibi…
Bir gülüşünle zaman durur, kâinat o anı mühürler.
Sen hem ateş hem buğu, hem gece hem şafaksın Nihal.

Ve o hastalık… Bir tatlı keder, bir derin sancı,
Tenimin duâsı, ruhumun mırıltısı…
İçime işleyen bir illet ki, şifâsı da sensin.
Sen hem dert hem devâ, hem yara hem merhemsin.

Sen sağlıksın… Tâ içime işleyen bir sağlık,
Nefes alışımın ritmi, kalp atışımın nağmesi…
Varlığımın mânâsı, yokluğumun ilâcı…
Nihal, sen bir “hâl”sin, her hâlimde var olan…

Sensin çöldeki hayat pınarı, denizdeki can suyu…
Hem hicran hem vuslat, hem uzak hem yakın…
Öyle bir sırsın ki, çözülmek değil çözülmemek arzusu veren…
Nihal, sen aşkın ta kendisi, aşk isminin sıfatısın…