Aşkın Dumanı Şiiri - Zihni Derin

AŞKIN DUMANI

​Gönül bahçesine düştü bir ateş,
Yakar kavurur da sönmek bilmez hiç.
Ruha her nefeste oldu bir eş,
Derdi kederiyle dinmek bilmez hiç.

​Savrulur havada süzülür durur,
Gönül kalesine vurulur durur.
Bazen sakinleşir durulur durur,
Yine de yerinde sönmek bilmez hiç.

​Gözümden yaş gelir duman tüterken,
Gündüz hayalimde gece biterken.
Vuslatın yoluna erken giderken,
Hasretin rüzgarı dinmek bilmez hiç.

​Mecnun’u çöllere düşüren buydu,
Kerem’in bağrını pişiren oydu.
Ferhat’a dağları aşıran huydu,
Bu kutlu yolculuk sönmek bilmez hiç.

​Görmezden gelirsen artar efkarın,
Bugüne sığmaz ki koca bir yarın.
Erirse dağlarda beyazca karın,
Gönüldeki duman dinmek bilmez hiç.

​Dili lal eyleyen dilsiz bir sızı,
Gökyüzünde parlar sevda yıldızı.
Sarsa da her yanı kışın ayazı,
İçteki bu yangın sönmek bilmez hiç.

​Ne tahtta gözü var ne de bir tacda,
Arayan bulurmuş onu hep hacda.
Asılı kalsa da gönül bir ağaçta,
Çekilen bu çile dinmek bilmez hiç.

​Aşkın dumanıdır göğe yükselen,
Varlık deryasından yokluktur. gelen.
Bir garip kuluyum kıymeti bilen,
Bu kor yüreğimde sönmek bilmez hiç.
Yazan Şair:Zihni DERİN
11.01.20256 Ankara.