Seninle aşkın DNA’sında yürümek ne yaman şeydir öyle
Sonsuz bir merdivenin her basamağına tırmanmak gibi
Bir diken misali sevdalanmak başındaki tomurcuk güle
Aklımız bir karış havada, ayaklarımızda cehennemin dibi
Gökten kuşku dolu gözleriyle zehir hafiye bulutlar iniyor
Birbirinin üstüne titreyen taneler zincirden sökülüp atıldı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta