Aşkın Devası Yine Aşktır

Ben bir çöldüm,
adı anılınca yağmur sanılan
ama bulut görmeyen.
Adını söyledim —
rüzgâr yetim kaldı,
kumlar secdeye kapandı.
Meğer aşk,
bir insanın adıyla
Allah’a daha çok susamakmış.
Bir kuyu vardı içimde,
Yusuf düşmeden evvel kazılmış.
Ben ip sarkıttım diye
kuyu derinleşti,
derinleştikçe
su değil, hasret taştı.
Ney oldum,
nefes verdikçe yandım.
Sesim teselli sandım,
meğer her ses
bir ayrılığı çoğaltırmış.
Gül dediler,
kanadı diken çıktı.
Kokladım —
zaman durdu.
Zaman durunca
beklemek ibadete benzedi

Bir yanım Yakup’tu,
gömlek kokusuna tutunan.
Bir yanım Yusuf,
dönse her şey bitecek sanılan.
Ama öğrendim:
kavuşmak bazen
imtihanın bozulmasıdır.
“Allah’a emanet et” dediler,
emanet ettim.
Kalbim boşalır sandım,
daha da doldu.
Çünkü bazı emanetler
geri alınmaz,
insanı geri alır.

Bekledim.
Beklemekten vazgeçemedim.
Vazgeçmeyi bekledim.
Her vazgeçişimde
biraz daha sevdim.
Bu nasıl paradokstu:
Gitmeyene bağlanmak değil,
dönmeyeceği bilinene umut vermek.
Geceler nöbet tuttu gözlerimde,
karanlık bana
“alış” dedi.
Alıştım.
Ama unutmadım.
Unutmak öğrenilir derlerdi,
ben yalnız kalmayı öğrendim.

İnsan yüzünden
kaderin ellerine,
ümidin ucundan
teslimiyetin dibine.
Kamunun derdine deva bulundu
Şu benim derdime deva bulunmaz
Şimdi sorarsan:
Bu aşk bitti mi?
Hayır.
Bu aşk beni aldı.
Sonra senlik benlik kalmadı bir aşk kaldı geriye...