Toprak kokan odalarında tanıdım kendimi.
İlk resmimi deliklerinden gün sızan
duvarlarına çizdim.
Damında papatyalar açardı,
Rüzgâr esse uçacakmış gibi dururdu
çocukluğumun evi.
Geceleri gökyüzünü göğsüne toplardı annem
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta