Aşkın cehennemim oldu,
Ateşi senden, yanışı benden.
Ne kaçabildim içimden
Ne de sönmeyi öğrendim senden.
Dualarım yarım kaldı gecelerde,
Adını anınca sustu bütün umutlar.
Bir gülüşün cennet gibiydi belki
Ama yokluğun en derin azaplar.
Yanmayı sevdim sandım,
Meğer alışmakmış acıya.
Sen uzak bir ihtimalken
Ben çoktan düştüm yangına.
Aşkın cehennemim oldu,
Ama yine de bil:
Bu kalp en çok seni sevdi,
En çok seni severken kül oldu.
Kayıt Tarihi : 20.1.2026 10:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!